De persoon met MS

Voor sommigen is de diagnose MS een opluchting: eindelijk weten wat er aan de hand is. In de meeste gevallen komt daar vroeg of laat wel schrik of paniek bij. Dat is logisch.

Tussen de 25 en 45 jaar is, worden plannen gemaakt, heeft iemand een opleiding afgerond, heeft zijn carriere een nieuwe wending genomen, wil iemand een gezin stichten, enzovoort.

Dit komt allemaal in een totaal ander daglicht te staan. Mensen gaan twijfelen aan de toekomst, bestaande zekerheden lijken weg te vallen.

 

Hoe moet het in vredesnaam verder?

 

Die onzekerheid kan tot noodsituaties leiden. Allerlei gevoelens kunnen daarbij opkomen: verbijstering over dit lot, angst voor de toekomst, verdriet om het verlies van gezondheid, eenzaamheid en teruggetrokkenheid, depressies, woede - het kan van alles zijn.

 

Iedereen heeft zijn eigen manier om hiermee om te gaan. Je komt hier niet 'vanzelf' uit. Op zekere ogenblikken zal je ook anderen nodig hebben, al kan dit in het begin zeer moeilijk zijn.

 

Er over praten kan opluchten, anderen kunnen een werkelijke steun zijn, zonder dat je je afhankelijk mag gaan voelen.

Voor anderen kan hun levensbeschouwing een houvast betekenen.

Contact met lotgenoten kan het vertrouwen in de toekomst helpen herstellen.

Je kan aankloppen bij patiëntenverenigingen die allerlei activiteiten en bijeenkomsten organiseren.

Heb geen angst voor professionele hulp: een maatschappelijk assistent of een psycholoog kunnen wel degelijk hulp en steun bieden.

 

Sommige mensen besluiten om niet bij de pakken te gaan zitten en de hoop niet op te geven. Een positieve kijk op wat je (nog) allemaal kan, geeft je meer levensmoed dan het piekeren over wat je niet meer kan. Zij proberen te vechten voor een menswaardig bestaan en niet zozeer tegen MS - al is dat niet altijd eenvoudig.