Kristin Seyssens schreef het

Tosca en Jupiler

Het warme weer, enkele weken geleden, het bleef maar aanhouden. En het eiste zijn tol.  Tranen met tuiten als ik het avondeten probeerde te maken, maar bij half gekookte aardappeltjes verstek moest laten gaan.  Weer eens beroep moest doen op mijn zoon, die, ondanks zijn longontsteking, weeral eens moest inspringen.  Wie is hier ziek?  Hij of ik?  Of misschien….T osca?

Tosca, onze zwarte labrador, had last van de warmte, zoals elk jaar opnieuw.  Hij lag plat op de grond. Dronk liters water per dag, maar raakte zijn brokjes niet aan.  Dan maar bouillon over de brokjes gieten.  Hij erop af.  Yes…. Tosca ging eten.  Niks van.  Tosca slurpte de bouillon op, maar liet de brokjesbrei voor wat hij was.  Dan maar tomaatjes tussen de brokjes.  Weer niks.  Dan maar tomaatjes zonder brokjes.  Tosca sleept zich tot bij mij, snuffelt enthousiast aan het stukje tomaat en draait zijn kop om.  Oops, dat klopt toch niet.  Anders zit hij naast mij als ik de tomaten nog maar uit de ijskast haal.

Zaterdagmiddag.  Tosca kan niet meer op zijn achterpoten staan.  Ja dat kan ook niet missen.  Hij leeft al een week op water.  Waar is hij toch gebleven, die zotte beest, de vriend van iedereen, die er maar niet genoeg kan krijgen van het rondhossen, waar de energie van afdroop, die mij aan de gang hield, die elke dag kilometers met mij ging wnadelen.  Allez ja, hij wandelen en ik scooteren hé. 

De dierenarts komt eens kijken.  Bloedonderzoek, want hij ziet er eigenlijk niet slecht uit (Tosca hé!).  Een spuitje antibiotica.  Een spuitje cortisone (hé, dat kennen wij).  Ik vraag met een klein hartje of ik hem toch niet moet afgeven?  Maar neen hoor.  Gewoon wat te weinig gegeten.  Dat komt allemaal wel terug goed.  Efkes uitvissen wat er echt fout is, en dan is hij binnen de kortste keren weer te poot.  Dan kunnen we weer ritjes gaan maken.  Die madam met haar scootertje en hare hond.  Dan wordt het weer het vertrouwde beeld hier in ’t dorp.

Zondagmorgen.  Ik vertik het om op te staan.  Tosca heeft een rustige nacht gehad, ik ben een paar keren gaan kijken.  Hij hief telkens zijn kop op.  Hij genoot van mijn gezelschap, zo midden in de nacht.  Ik wil nu niet naar Tosca gaan.  Nu ja, het moet dan maar hé.  Ik mijn bed uit. Tosca heeft op mij gewacht.  Hij sterft, terwijl ik bij hem sta.  Zomaar, stillekes. 

De beslissing is al lang gevallen, na Tosca geen hond meer.  Het verdriet is veel te groot.

We zitten hier buiten, ik in mijn rolstoel, Jeroen op de tuinstoel.  2 halve.  Samen 1 dus.  Zonder Tosca.  Niks te doen.  Jeroen gaan skaten?  Zonder Tosca?  Ik gaan scooteren?  Zonder Tosca?  Bon, zonder hond ga je mij niet meer buiten krijgen. Dat staat vast.  Daar gaat Jeroen een stokske voor steken.  De PC wordt erbij gehaald.  Op welke sites vind je honden?  Welke hond?  Een pup, of een oudere?  Een grote of een kleine?  Na enkele uren surfen wordt het een pup, een scheperke.  Geen rashond hond.  Een kruising van vanalles en nog wat, met het uiterlijk van een mechelse scheper.  En enkele uren later is hij hier.  Onze Jupiler.  Ja, zoiets heb je dus voor als je tienerzoon een naam geeft hé.  Jupiler dus.  3 maanden oud.  Hij staat op radiaalpoten.  Dat belooft.  Braaf beestje.  Maar ja, hij is een pup hé.

Ons kip, die loopt momenteel los rond in de tuin.  Ze is toch niet in haar hok te houden.  Maar dat heeft Jupiler rap gezien.  Die kip, die kan je aan haar staart trekken, en dan schuift ze achteruit.  En als je die staart loslaat, dan loopt ze weg.  En als je even rap bent als Jupiler, dan heb je na een meterke die staart weer vast, en kan je ze terug achteruit trekken, en terug loslaten.  En dat gaat zo maar verder.  Uren aan een stuk.  En geen van beide geeft het op.  Tot de kip haar vleugels uitslaat.  Dat is nieuw voor Jupiler.  En kip die haar vleugels uitslaat.  Daar kan hij ook aan trekken.  En terug loslaten.  En dan slaat ze terug haar vleugels uit.  Dus hij kan terug trekken.  Uren aan stuk.  En iedereen heeft er plezier in.  Iedereen, behalve de kip natuurlijk.  Dan volgt het gevecht om het ei.  Jupiler legt het ei voorzichtig tussen zijn voorpoten.  De kip wil haar legsel terug, ze wil het niet delen.  Ze pikt naar het ei, ze pikt naar Jupiler.  Protest.  Oops Jupiler kan zelfs blaffen!

Dat kan zo niet verder.  Dat wordt rasecht oorlog .  Maar die kip is nog veel te productief om in videekes te belanden.  Ze is langs de andere kant ook veel te taai om op de BBQ te belanden.  En trouwens, wie geniet er nu van zijn eigen kip op zijn bord?  Een rauwe kip in de tuin vinden, da’s ook niet echt om naar uit te kijken.  Jupiler terugbrengen?  Da’s ook niet echt een optie.

Kent iemand een goed recept waarin kip en Jupiler samengaan?

PS: Mijn thuis is intussen waar Jupiler staat, de kip zwaait nu de plak in het hoenderhok van de buren.

Ondanks het feit dat het wazig zicht zo goed als volledig hersteld is, heb ik weer te maken met iets dat als opstoot kan gecatalogeerd worden. Meer nog, volgende week zal ik 3 dagen baxters cortisone krijgen van telkens 1000mg. De duivel roept m'n naam en ik kom...

Ik sukkel stilaan meer en meer in een soort van depressie en hoop echt dat dat snel voorbijgaat. Bovendien zit ik echt ver weg van het meisje wiens aanwezigheid me zou kunnen opmonteren en lijkt het alsof ik volledig in de steek wordt gelaten. Slechte gevoelens overheersen deze rotfase van m'n leven...

Betrokken meisje, de liefste en knapste van de hele wereld, heeft zelf natuurlijk ook een leven. Ik wil haar dan ook niet in de weg lopen of zo, maar zou echt alles geven voor een knuffel, een streling, een kus, vriendschap en meer. Ze begrijpt me echt en raadde me aan om te rusten, te rusten en te rusten!

'Geef je over!', riep ze daarnet nog aan de telefoon. 'Laat je vlag zakken en steek een witte vlag op.', antwoordde ze me op de vraag wat ik nu moest doen. Enkel door op tijd en veel te rusten zal het beest in mij, die rotte ms, stoppen en misschien zelfs verdwijnen. Ik hoop dat ze gelijk heeft...

Aangezien ik haar enorm graag zie en haar advies wil opvolgen, ben ik gisterennamiddag een dutje gaan doen. Toen ik wakker werd, leek alles wel erger geworden: amper kunnen stappen en rechtstaan, serieuze evenwichtsstoornissen, een gemoed dat schommelt zoals de beurzen in 2009,...

Ik kan het met andere woorden effe niet meer aan en vrees echt het ergste. Het gemis naar m'n vroegere lichaam is zeer groot, het gemis naar mijn 'baby' ook...

Iedereen zal deze reactie begrijpen als je weet dat ik weer zo dom was om naar de warmste plaats in Vlaanderen te trekken gedurende enkele dagen waarin het gewoonweg tropisch was. Ik had beter naar de kust geweest of de Ardennen, maar nee hoor, ik koos om wat te zweten en puffen in de Kempen...

Weer heb ik te laat moeten leren dat een ijsbad of koude douche enkel zorgt voor een tijdelijke soelaas wat betreft m'n neurologische klachten. Evenwichtsproblemen en moeilijkheden om lang te stappen, zogden voor een ongekende frustratie en hoewel ik zelden of nooit m'n ongenoegen uit, vloekte ik regelmatig...

Maar er is ook goed nieuws hoor. Ondanks de hitte, durf ik zeggen dat het wazig zicht in m'n rechteroog zo goed als weg is. De opstoot duurde te lang naar mijn bescheiden mening en ik liet alle hoop op een volledig herstel al varen, maar het is toch gebeurd en ik ben er ontzettend blij om!

Zoals meer personen met MS, ligt dat wel iets anders voor mij. Ik vind dit weertje echt wel mooi hoor, maar ik kan er ABSOLUUT NIET tegen! De warmte is er echt wel teveel aan. Het neemt me als het ware in beslag en neemt m'n benen over, die dan héél zwaar aanvoelen, geen rust vinden en zeker niet willen bewegen...

Bovendien word ik geconfronteerd met het beruchte 'fenomeen van Uthoff'. D.w.z. dat ik door de warmte uitgedoofde letsels weer laat oplaaien zonder dat ik daarvoor zware sportieve inspanningen moet doen. Zo kan m'n rechteroog ineens weer een wazig zicht krijgen. De hele tijd een zonnebril opzetten, helpt wel en is dus de boodschap...

Gelukkig gaat het wel SUPER wat betreft mijn gemoed. Ik zit immers voortdurend met m'n gedachten bij iemand wiens lippen smaken naar spek en dat is best wel ok als je weet dat ik enorm hou van spek. En u?

Maar er zijn ook enorm leuke dingen in m'n bizar leventje hoor! Zo kende ik al geruime tijd een persoon die zich steeds meer ontpopt als een ware engel, vleugeltjes incluis! Het is geen geheim dat ik absoluut niet geloof in een God, Allah of hiernamaals en toch kruiste ik een hemels engeltje dat me een ongelooflijk goed gevoel geeft. En dat heeft dan nog deels te maken met het feit dat ze zo nuchter en 'down to earth' is...

Het is zo erg dat ik met haar wil meevliegen, overal naartoe en zelfs naar die verrekte God die ons zogezegd schiep. Bovendien lijkt het wel of ik haar niet gewoon graag zie, maar echt in haar hart zit en dat ik niet kan leven zonder dat hart te zien en horen kloppen, dat ik deel uitmaak van haar, dat ik zal sterven als haar onrecht wordt aangedaan of haar hart sneller zal slaan omdat ze onder druk zou komen te staan...

Het geluk lacht me dus eventjes toe, laat me aub genieten zoals ik doe op elk moment dat ik haar zie, voel, ruik en proef. Ben ik verliefd? Nee hoor, daar ben ik al lang over en ik zit al een eindje verder...

Amen :-)

Het zwaard van Damocles.
  
Mijn vraag "Heb ik geluk dat ik MS heb?"
Straffe stelling, maar ik bekijk het soms anders.
Ik stapte recent in een nieuw leven. Ja , een "leven" nu! Zo zie ik het.
 
De diagnose, welbepaald in 2004, verliep niet zo vlot. Doorspartelen van de lage en hoge golvenvan de zeëen. Ik ontmoette tal van rariteiten, MenSen dan.
Bizarre vragen over besmettelijkheid, dood gaan, ... Ik heb het allemaal meegemaakt.
Ik bleef als zelfstandige in mijn vicieuze cirkel, oh neen, de MS kreeg me niet klein. De gevolgen waren groot. Medrol ! Vier opstoten om "U" tegen te zeggen op 1 jaar.
 
Maar dat is verleden tijd, mijn nieuwe leven ! Toegeven deed ik nog steeds niet , aanvaarden heet dat.
Ik besloot te leven met begripvolle MenSen. En straf, het lukt !
De turbulenties vermijd ik, ik zwem nu heel diep. De ene dag makkelijker dan de andere maar meestal slaag ik er in een geroutineerde en proffesionele zwemster uit te stralen.
 
Een rustiger leven met een structuur. Eigenlijk iets wat zelfs MenSen zonder MS kunnen gebruiken.
"Carpe diem". En ja, ik zwem en pluk nu. Nieuw dus !
Moet ik nu blij zijn dat ik MS heb? Ik heb geleerd ...
 
Mijn nieuwe leven bevalt me wel en komt mijn MS ten goede, minder pijnen , minder vermoeid...
Maar toch... het zwaard van Damocles blijft zinderen. Een aldoor dreigend gevaar. Elke dag hoop ik dat het paardehaar waar het zwaard aan hangt het niet zal begeven!
Met een regelmaat lig ik in de armen van Morpheus, de Griekse god van de dromen... Een Adonis die mijn pad kruist... vol begrip die me wil overspoelen met liefde, ik getroffen door Cupido ...
 
Mythologieën...
 
Back to earth!
  
Iedereen veel goeie moed gewenst! Hou je haaks en vermijd de stromingen...
 
 
Lieve groetjes,
Griet.

Tof verhaaltje, niet? Wil nog wel even zeggen dat ik die Adonis maar al te graag wil zijn! Ik stel me dus officieel kandidaat...

Griet, ongetwijfeld het mooiste meisje dat ik ken, zowel vanbinnen als vanbuiten!

Het begon eigenlijk al op dinsdag of woensdag. Toen ben ik met een héél goede vrienden van me naar wat paardjes gaan kijken. Ik voelde me niet zo goed, best wel moe en de vermoeidheid leek wel invloed te hebben op de manier waarop ik stapte en praatte....

's Morgens deed m'n rechteroog wat pijn, maar de pijn was niet uitzonderlijk fel en ik kan ondertussen ook wel tegen een stootje. Ik negeerde de pijn. Sliep weer veel te weinig en had een ongelooflijk prettige en zelfs 'bewogen' week. De week werd afgesloten met het bezoek van m'n lief zoontje...

Zondag merkte ik op dat het zicht in m'n rechteroog minder was dan in m'n ander oog. Ook voelde ik de pijn meer toen ik opeens m'n oog bewoog. Ik hoefde niet te wachten op de diagnose van een arts: ik heb een opstoot!!!! Het wazig zicht wordt alsmaar erger...

Vanmorgen belde ik naar m'n neuroloog en vertelde wat er mis was. Met spoed zal ik morgen onderzocht worden en ik weet nu al dat baxters met cortisone op me aan het wachten zijn.

Adilleke kent zo'n slechte periode, maar bij hem ligt alles natuurlijk weer net iets anders of wat had je dan anders verwacht? Bedrog in combinatie met leugens komende van een persoon waar ik blind vertrouwen in had, liggen aan de basis van
een gevoel dat me intens ongelukkig maakt. En ja, ik straal het niet uit, maar het feit dat ik zo naief ben is de reden waarom ik 'bedriegbaar' ben...

Maar in de verte zie ik een klein lichtje, een waakvlammetje dat ergens ver weg in m'n miserabel zieltje brandt. Ik kan nu alleen maar hopen dat dit vuurtje steeds groter wordt en uiteindelijk zal ontploffen als een echte supernova, een ster die op spectaculaire wijze explodeert...

Straks ga ik die explosie proberen te versnellen door een nieuw persoonlijk record te vestigen wanneer ik ga fitnessen. Zweet versnelt immers behalve m'n hartslag nog andere zaken. Bovendien heeft het bedrog ervoor gezorgd dat ik een enorme woede ken en dat sport ik er toch gewoon even uit, niet?

Straks moet ik trouwens nog naar de neuro en daarna ga ik weer werken en afzien en lijden. Niemand die me gelooft wanneer ik dat zeg. Nochtans voelt het op dit moment echt zo aan hoor....

Gisteren werd m'n zus geinterviewd door enkele mensen die ik nog nooit zag en ook helemaal niet herkende. Op een gegeven ogenblik riep ze me en vroeg ze of ik even wou 'figureren', gewoon een beetje met haar staan babbelen terwijl een cameraman ons filmt...

Ik stemde toe maar wou natuurlijk wel weten waarvoor het was. M'n zusje vertelde me dat ze werd geinterviewd naar aanleiding van het boek dat ze schreef over moslimextremisten, iets waar ze in Rusland vaak mee geconfronteerd worden. Het was dus voor de Russische TV...

Aangezien er enkel een mannelijke journalist en een even mannnelijke cameraman was, besloot ik om mee te doen hoewel ik er niet uitzag. Ik was ongeschoren en niet gekamd, maar er waren toch geen leuke Natasja's of Anouchka's bij, dus...

Binnenkort zien ze me op de Russische TV en het zal ook terug te vinden zijn op het internet. Ik zal de link dan wel op de blog zetten. En nu, dames en heren, personen met MS en anderen: laat m'n dag maar beginnen!

Mijn liefste zoon Benjamin (het enige kind dat ik ooit erkende...) kan voor de tweede dag op rij niet naar school en het ziet ernaar uit dat hij niet direct zal kunnen gaan. Z'n mama zit immers vast in Benin (West-afrika) en hij moet dus bij z'n papa blijven. Hem dagelijks afzetten en ophalen in Néthen, waar hij naar school gaat, is echt geen optie. Zijn school ligt op +/- 70 km van mij, dus...

Ook mijn vader zit ergens vast aan de Middellandse Zee, maar ik denk niet dat hij dat zo erg vindt. Ik weet dat ikzelf dat toch niet zo erg zou vinden...

Bovendien heb ik een zware week en dat heeft te maken met het feit dat ik een enorm goede vriendin ben verloren. Ze was de mooiste, de grappigste, de liefste en de meest gekke vriendin in m'n miezerig leventje. Telkens ik een pauw zie of hoor, denk ik aan haar. Het spreekt dan ook voor zich dat ik er niet goed van ben en ik moet eerlijk zeggen dat ik al serieus wat traantjes liet...

Geen wonder dat ik er nog meer van overtuigd ben dat er geen hogere macht is die het goed met me meent. Meer nog, als die God, Hashem of Allah dan toch echt bestaat, wil ik hem zo snel mogelijk ontmoeten en ik zweer dat ik op zijn schenen pis! In stereo...

Lange tijd zocht ik op het internet naar een betaalbare vakantie in de zon in de hoop op een 'gemakkelijke' manier te kunnen zorgen dat m'n kleine lieverd zich amuseert. Ik weet dat hij, zoals de meeste kinderen, niet veel meer nodig heeft dan een zwembad. Maar ik vond niets. Geen enkele vakantiebestemming lijkt betaalbaar wanneer kinderen niet naar school moeten...

Daarom werd ik min of meer gedwongen om iets te boeken in een vakantiepark in de Kempen. De mogelijkheid om onbeperkt gebruik te kunnen maken van een subtropisch zwembad was eigenlijk de hoofdreden waarom ik koos voor een Belgisch vakantiepark, maar ter plaatse bleek al snel dat ik de verkeerde keuze maakte, weeral...

- Het vakantiepark is ONTZETTEND duur!

- De mensen die er werken of er hun vakantie doorbrengen, zijn echt niet de mensen waarmee ik na het werk 'een pint zou gaan pakken'.

- Subtropisch zwembad = warm zwembad, dus echt niks voor iemand met MS zoals Adil. Het fenomeen van Uthoff (waarbij warmte zorgt voor een hogere lichaamstemperatuur en dus ook voor allerlei neurologische kwaaltjes) dook spijtig genoeg weer op en ik hoorde mezelf weer ongelooflijk veel vloeken.

- Bovendien zag ik dat de vakantiehuisjes en het zwembad helemaal niet aangespast zijn voor personen die te maken hebben met een rolstoel of zo...

Moraal van het verhaal: ik ben echt blij dat Benjamin genoot en dat deed ik zelf ook wel toen we samen de glijbanen af gingen, maar in het algemeen raad ik zo'n vakantiepark echt niet aan. Meer nog, ik durf het zo zeggen: nooit meer oorlog, nie wieder Faschismus en nooit meer naar een vakantiepark aan de Kempense meren...

Ik probeer al een tijdje te werken aan m'n conditie. Die was immers belabberd  en dat kon je vooral zien aan het ronde buikje dat ik had. Daarom ga ik 2 tot 3 keer per week fitnessen. Dit gebeurt onder deskundig toezicht van m'n kinesist, die overdag werkt bij het nationaal MS-centrum in Melsbroek....

De eerste weken waren echt pijnlijk en verdorie keihard, maar na een tijdje voel je echt wel vooruitgang en dat stimuleert je toch wel om verder op de tanden te bijten. Bovendien zag ik vetlagen verdwijnen door verbranding, maar ik heb nog enkele lagen te gaan hoor...

Eerst fiets ik gedurende 20 minuten aan een gemiddelde hartslag van 120 slagen per minuut. Daarna word ik een kwartiertje onder handen genomen door m'n kinesist. Hierbij ligt de nadruk vooral op mobilisatie en buikspieroefeningen. Het probleem is wel dat ik tussen het fietsen en de mobilisatie nog wel te maken heb met de fameuze 'dronkemansgang', een combinatie van coördinatiestoornissen en (tijdelijk) krachtsverlies of zo, maar ik voel wel dat ik steeds sneller recupereer...

Nadat ik wat heb mogen 'afzien' bij de kinesist, ga ik mijn spieren wat trainen door met gewichten te werken. Zowel been- als armspieren pak ik dan aan, maar zorg er wel voor dat de gewichten niet té zwaar zijn zodat ik de bewegingen snel kan herhalen en de training vooral aëroob blijft. Een hartslagmeter heb ik dan steeds aan...

Om af te ronden en uit te bollen ga ik dan nog een vijftal minuten op de fiets of op de loopband. Ik merk dan wel dat m'n hartje niet veel nodig heeft om het gemiddelde van 120 slagen per minuut te halen. Teder hartje, niet?

    M'n favoriet fitnesstoestelletje...

Zo dacht ik eraan dat ik nu al geruime tijd niet kan geloven dat er een God of Allah bestaat zoals beschreven in de meeste godsdiensten.  Het feit dat ik te maken heb met MS, heeft daar niets mee te maken, maar is tegelijkertijd ook één van de talrijke bewijzen dat een hogere macht uitgesloten is. De juiste datum van mijn 'ongeloof' is dus niet echt bekend.....

Op 8/12/2004 kreeg ik te horen dat ik MS heb, dus zo'n 6 jaar geleden, maar ik ben ervan overtuigd dat ik het al een jaar of 15 heb...

Ik werk nu al 11 jaar als federaal ambtenaar bij Binnenlandse Zaken...

Binnenkort word ik 38...

M'n zoontje is 9 en woont op zo'n 75km van mij...

Af en toe rij ik 86km om een meisje te ontmoeten met ongelooflijk mooie ogen. Afstand kan niet in de weg staan van liefde. Zo reed ik een tijdje geleden nog 520km om een vriendinnetje te bezoeken in Frankrijk, dus is 86km echt niets hé...

Ik heb 252 vrienden op facebook en behoor dus tot het Vlaamse gemiddelde wat het aantal vrienden betreft...

Als ik mezelf zo bezig hoor, lijk ik wel een aanhanger van Kabbalah, een joodse leer. Eigenlijk is Kabbalah een levenswijze die gebaseerd is op de Thora en is het tevens de oudste bron van numerologie, dus spelen cijfers een zeer belangrijke rol. Maar Adilleke, wel, die zweert bij God, Hashem en Allah dat er geen God is, dus...

Het was echt een zwaar, hels, vermoeiend en uitputtend weekend. Niet alleen lichamelijk, maar ook mentaal. Zaterdagnacht was ongetwijfeld de meest lastige nacht van dit jaar, we hebben een absoluut record gebroken wat het aantal behandelde gevallen betreft! Ik heb m.a.w. weer moeten laten zien wat ik waard ben door op een onzichtbare knop te drukken in m’n hoofd waardoor m’n verstand op nul wordt gezet en ik op een sneltempo kon doorwerken…

Vorige week heb ik door ontwikkelingen in het politieke wereldje van onze noorderburen weer moeten denken aan MS. De burgemeester van Amsterdam, Job Cohen, stelt zich kandidaat om voorzitter te worden van de PvdA, zeg maar de Nederlandse socialisten. Hij zou dan wel afstand nemen van z’n ambt als burgemeester van de stad die ik heb bezocht toen er absoluut nog geen sprake was van MS in m’n leven…

In 2001, het geboortejaar van m’n zoon, ging ik naar Amsterdam. Ik had toen nog geen idee van de afgrijselijke ziekte MS. Maar de vouw van burgemeester Job Cohen wist er spijtig genoeg al veel van, ze kreeg haar diagnose immers al in de jaren ’80…

   Job Cohen, de echtgenoot van een dame met MS

Vandaag ben ik na een serieus lange 'winterstop' terug gaan paardrijden. Het was een gewone, rustige wandeling en de bedoeling was vooral om te genieten van de natuur en het mooie weer. En dat is slechts gedeeltelijk geslaagd, grote spelbreker was m'n eigen lichaam die blijkbaar vergeten was hoe je kan genieten van een zalige rit te paard. Ik was veel te snel moe en voelde spieren waarvan ik het bestaan niet kende...

Maar ik had een leuk gesprek(je) met de dame die ons begeleidt. De laatste weken ken ik immers weer een mentale opdoffer door verschillende mensen die me graag pesten en m'n gevoelens zo leuk vinden dat ze ermee spelen. Maar neem het gerust van me aan: Adilleke is echt geen speelbal...

De tofste amazone uit Antwerpen toverde weer een glimlach op m'n gezicht door dit te zeggen:

"We moeten gewoon positief denken, het zit allemaal tussen onze oren en de zon, wel, die scheen voor ons vandaag! Steek geen energie meer in mensen die onze tijd niet waard zijn..."

Als dat geen wijze woorden zijn, dan is die amazone niet goed bij haar hoofd en ik wéét dat ze echt heel slim is en zo, dus...

Ik vergeet haast dat ik dit weekend weer zwaar getroffen ben geweest door een 'idiote' verkoudheid. Een banale valling in de ogen van de meeste mensen, maar even sterven, doodgaan en creperen in mijn geval....

Een simpele ziekte die de naam amper waardig is, maakt het leven van een persoon met MS, een MS-patiënt, eigenlijk best zielig hoor. Een korte stijging van m'n lichaamstemperetuur verandert me in een wrak dat nauwelijks op een paar trillende benen kan staan...

Maar het gaat stilaan beter, ik voel me nog niet 100% fit, maar voel me wel al stukken beter. Meer nog, ik ben er stilaan van overtuigd dat ik weldra terug de oude zal zijn. Dat hoop ik toch tenminste...

Vandaag waagde ik me dan ook even buiten. Ik had een belangrijke afspraak met een voornaam  persoon. Ik ga niet zeggen met wie en waarvoor. Al wat ik kan en wil zeggen is dat het weer met één van m'n 'projecten' te maken heeft..

De afspraak ging door in de mooiste stad van Vlaanderen (Antwerpen) en dit in een café dat verwijst naar een opslagplaats in een land dat een kolonie was van België: Entrepôt du Congo.

Kijk gerust eens naar hun website: http://entrepotducongo.com/

Als kleine jongen had ik al het gevoel dat ik voortdurend moest opbotsen tegen vooroordelen van anderen. Ik heb het over een bekrompenheid en vooringenomenheid die veel zaken in de weg staat. Eén van die zaken is de kwaliteit die ik zoek en wil en uiteindelijk hoop te kunnen houden...

Het feit dat ik MS heb, heeft ongetwijfeld een negatieve invloed op kwaliteit. Maar eigenlijk is dat dan nog niet het ergste. Mensen en niet ziekten zijn véééééél erger. En als je Adil heet -een naam die wel bijzonder raar klinkt- dan vóel je dat sommige mensen je geen kwaliteit gunnen of liever geld spenderen aan anderen waarvan ze zelfs niet zeker zijn of ze kwaliteit zullen brengen. Kwaliteit erkennen en herkennnen lukt niet... 

Wel, het zijn mensen die zich vergissen en die niet weten dat ik enorm sterk ben!Ondanks die rotte MS en ondanks opstoten, zal ik blijven gaan voor kwaliteit! En als ik daarvoor enkele mensen tegenkom die me in de weg willen staan, wel, dan pis ik GRAAG tegen hun schenen! Daarvoor heb ik geen inspiratie nodig...

Wie mee wil plassen, urineren, pissen of wateren, is uiteraard meer dan welkom!

Bij de dokter klaagde ik ook even over wat gezondheidsproblemen. Daar dienen  dokters nu eenmaal voor. Ik had het met hem over 'mentale gezondheid' omdat ik ervan overtuigd ben dat 'Het zo goed gaat dat er iets fout is opgetreden'. Dat verdient meer uitleg...

Al een paar jaar gebruik ik een antidepressivum en dit omdat het zou helpen tegen neuropathische pijnen. Het gaat in mijn geval om het geneesmiddel Cymbalta. Maar ik heb al een tijdje geen last meer van neuropathische pijnen en ben ermee gestopt... 

De gevolgen van dat bruuske stoppen met het innemen van dit middeltje zijn

in mijn geval een gevoel van opgejaagdheid, zenuwachtigheid en gemoedswisselingen van hier tot in Tokyo! Ook krijg ik soms wat koude rillingen en dat heeft volgens de dokter te maken met afkickverschijnselen. Als een echte drugverslaafde spuit ik me elke dag in met Copaxone en nu dit, ik zat en zit blijkbaar nog steeds aan drugs....

Maar het stoppen met innemen van een antidepressivum heeft ook z'n voordelen hoor. M'n libido steeg vrijwel onmiddellijk en totaal onverwacht de hoogte in. Het was al erg, maar nu heb ik het gevoel dat ik bij de minste seksuele prikkeling een erectie krijg om U tegen te zeggen en spontaan begin te kwijlen...

Gisteren las ik nog in de krant dat zonnnebaden het libido verhoogt bij mannen. Maar als je weet dat ik nooit ga zonnebaden omdat ik niet lang in de zon kan liggen door die rotte MS, zal je ook wel begrijpen dat ik geloof dat er onmogelijk een God kan zijn. Ik ben en blijf emo-atheïst hé...

Ik kreeg vandaag wel telefoon, maar het kwam gelukkig niet van iemand die in Brussel zit en me broodnodig heeft. Nee, het was mijn vader en die zit momenteel in zeer warme oorden. Als gepensioneerde kan hij het zich veroorloven om z'n verleden op te zoeken in een land ver van hier...

- "Ha papa, alles goed?", vroeg ik ongerust.

"Ja, lieve zoon, alles goed hier hoor!", antwoordt hij me en voegt er ineens aan toe dat hij aan me dacht en me daarom opbelt.

"Zopas moest ik aan je denken. Eigenlijk heb ik een vraag voor je, maar ik denk dat ik het antwoord zelf al weet.", zegt hij een beetje verward en duidelijk onder invloed van alcohol.

"Wat zou je nu, op dit ogenblik en zonder teveel te moeten nadenken, willen zijn?"

- "Oh papa, da's simpel"

"Dat dacht ik ook al.", roept papa. "Gezond wil je zijn, niet?" En we weten allebei dat hij het heeft over die rotte MS en deze ook vervloekt.

- "Nee, papa, je vergist je. Het liefst zou ik een meisje  willen zijn."

"Een meisje?", vraagt hij alsof ik iets zei dat ik absoluut niet bedoelde.

- "Ja, papa, een meisje en ik zal je zeggen waarom. Wel, papa, meisjes kunnen zo leuk en mooi zijn. Ook al hebben ze MS!"

Papa hing op, ik heb hem niet meer gehoord en ik vrees dat m'n grapje hem zodanig shoqueerde dat hij vliegensvlug alles is gaan wegdrinken in een bar aan het strand...

     Adilleke (met kuifje) aan de telefoon....

Net op het moment dat ik me lichamelijk ontzettend fit voel en ik zwaar aan m'n conditie werk door cardiotraining en fitness, moet ik weer voor de spiegel staan en erkennen dat ik NIET genezen ben. Dat die verdomde ziekte m'n lichaam NIET verliet hoewel ik me zo goed voelde en dacht dat MS en Adil niet meer één waren...

Net vond ik een geschenkencheque terug voor m'n liefste zoon en besloot samen met hem naar de grootste winkelketen te gaan wat betreft speelgoed. Juist, het paradijs voor kinderen dat een naam draagt die te maken heeft met een 'land vol dromen'...

Zoals elk kind, genoot ook mijn kind van al het speelgoed en nam z'n tijd om het allemaal te bekijken en bestuderen. En als een hamer die hard en pijnlijk m'n hoofd bleef inslaan, werd ik geconfronteerd met een 'agressieve' werkelijkheid: slenteren en lang rechtstaan putten m'n benen echt uit! Ik haat het, ik haat het! Het land vol dromen werd dan ook een land met een serieuze nachtmerrie. Medelijden iemand?

     Speelgoed: droom of nachtmerrie?

Eigenlijk weet ik al langer dat ze m'n zangtalent niet waardeert, maar dat doet me juist nog luider zingen. In de file staan doe ik niet graag en ik probeer me dan op deze manier af te reageren of zo. Zingen als een soort van therapie wordt wel vaker gebruikt, maar ik moet soms echt wel lachen als de bestuurders van de auto's die me passeren, raar opkijken. Dan vraag ik me af wie er eigenlijk bizar is: ik, de tofste en knapste zanger die ik zelf ken of zij, die dagelijks in zo'n file staan?

Ik kom stipt om 9u aan in Melsbroek, word vrij snel opgevangen door een verpleegster die uitlegt dat ze wat aan m'n hoofd zal plakken.

"Geduld, meneer Fraihi", zegt ze terwijl ik overal kabeltjes en snoertjes zie hangen. "Het doet geen pijn."

Ik draai me om en kijk m'n moeder verbijsterend en plagend aan:"Ze zei meneer tegen me!"

Beeld je in dat ik zoiets op m'n hoofd kreeg, maar zal er ineens ook wat over vertellen:

Elektro-encefalografie is een methode om hersenactiviteit via de hoofdhuid te registreren. Het elektro-encefalogram (EEG) kan inlichtingen geven over zowel de aard als de plaats van de afwijking.

Kortom, het duurde veel te lang, ik snapte er geen jota van, maar zou later toch gerustgesteld worden door m'n neuroloog. Deze vertelde me dat zo'n EEG vooral dient om te zien of iemand te maken heeft met epilepsie. In mijn geval is daar absoluut geen sprake van. Ik ben dus enorm gelukkig en weet nu ook wat een EEG juist is, want ik dacht dat het stond voor Europese economische gemeenschap. My mistake...

Het lijkt me niet het moment noch de plaats om alles op te noemen waardoor ik durf zeggen dat hij het jongetje is waar velen jaloers op zouden moeten zijn. Maar ik ga me beperken tot twee kwaliteiten die hem ondanks z'n leeftijd groot maken. Ja, zelfs zeer groot...

M'n kleine 'baby', want zo noem ik hem hoewel hij dat niet graag heeft, is enorm zelfstandig vooor z'n leeftijd. Ik heb nooit moeten uitleggen wat MS is en welke gevolgen het in mijn geval geeft en toch lijkt hij alles te begrijpen. Bij het spelen weet hij bijvoorbeeld wanneer ik moe ben en z'n papa slaapt iets meer en langer dan de gemiddelde, gezonde mens, maar daar heeft hij alle begrip voor. Meer nog, hij weet hoe hij hiermee moet omgaan. Hij weet ook hoe zich ondertussen bezig te houden en zo...

In een periode waar communautaire verschillen door bepaalde politici en media worden naar voren geschoven als ware het levensbedreigende kwade geesten die onze maatschappij doen barsten, is mijn zoontje doodleuk PERFECT tweetalig. Zowel in Vlaanderen als in Wallonië voelt hij zich thuis, kan er communiceren en heeft hij vriendjes en familie...

Benjamin is een jongen waarvoor het communautaire de boom in kan! Samen met z'n kleine Waalse vriendjes die  heel vaak een Vlaamse familienaam hebben, vormt ook hij de toekomst van dit land en niet de splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde! Hoor je daar trouwens nog iets van?

     Zelfs Daerden is een Vlaamse naam, niet?

Regelmatig word ik gedwongen zielig te doen. Vaak klaag ik over het feit dat ik MS heb of wil ik meer geld. Ook het constante gemopper over die eenzaamheid en een systematisch gebrek aan geluk, zijn me niet vreemd. Maar deze keer, beste lotgenoten, leuke amazones en mokkes met een melkwitte nek, 2 borsten en een kontje om van te smullen, deze keer heb ik wel geluk! En dat mag ook eens, niet?

Ik nam deze nacht immers de beslissing om voor zaterdag- en zondagnacht ‘recup’ aan te vragen. Ik hoop dat ik niet moet uitleggen dat ik -evenals elke andere normale mens die de mogelijkheid heeft om dit te doen- dit voor de hand liggende verzoek zonder schroom heb ingediend bij m’n superieur. Het verzoek om thuis te mogen blijven met verlies van zuurverdiende recuperatie-uren is dus absoluut geen schande en werd dan ook onmiddellijk goedgekeurd door m’n ‘chef’…

Ergens voel ik me wel schuldig omdat ik weet dat ik enorm veel geluk heb. Verschillende personen met MS en anderen, hier in Vlaanderen, in Haïti en elders in de wereld, hebben dat geluk niet. Maar ik vraag jullie om me aub niet ‘mea culpa’ te laten slaan of te smeken voor vergiffenis. Wees begripvol en blij dat ik ook eens kan en mag lachen…

Soms draag ik wel een bril, maar mea culpa slaan is niks voor mij!

Zo kan je als individu weinig of niets doen aan het feit dat ik weer een gans weekend 's nachts moet werken en dit terwijl m'n zoontje zondag wordt getrakteerd op een feestje. Hij wordt op 24/01 immers 9. Maar ik zal dus niet aanwezig zijn op z'n feestje, ook al ben ik verzot op zo'n 'party'...

Maar ik had onlangs een gesprek met z'n mama en we hebben samen besloten dat hij dit jaar géén geschenk krijgt onder de vorm van speelgoed! Dit is absoluut geen straf, maar een manier om hem te belonen. Reeds enkele maanden spreekt hij al over z'n liefde voor paardrijden en dus lijkt het ons logisch samen te leggen voor lessen in één of andere manège. Enkele keren mocht hij met me mee en hij heeft de smaak blijkbaar te pakken...

Aangezien hij echt wel goed z'n best doet op school willen we hem hiermee dus een pleziertje doen. Adil, de ruiter met een zwak voor amazones die een melkwitte nek hebben, moet ervoor zorgen dat dit geschenk er komt...

Hiervoor wil ik echt wel m'n best doen want het wil wel zeggen dat hij regelmatig via paarden aan z'n papa denkt. Meer nog, ik zie er echt naar uit om samen met Benjamin een tochtje te maken op het domein van de graaf. Ik zie het al voor me: Benjamin galoppeert veel te hevig terwijl ik in een slakkegangetje naar een mooie amazone zwaai die op een mooi Arabisch paard voorbij draaft. Niet de hevige jongen die galoppeert, maar wel z'n 'gefrustreerde' papa valt van het paard, op de grond, in een modderpoeltje en helemaal kopje-onder. M'n verdiende loon?

    een 'Arabier' in galop

    Adil let aandacht op een mooie amazone die buiten beeld voorbij draaft.

    Nee, het is De Wever gelukkig niet!

Graag had ik het over iets dat iedereen wel kent. Het is een vrij universeel gevoel dat enkel geveinsd wordt door mensen die ijdel zijn. Nee, ik behoor absoluut NIET tot deze laatste groep! Ik ben één van de vele mensen die zichzelf niet graag horen spreken op de radio, tv of wat dan ook. Zelfs op foto vind ik mezelf soms niet zoals 'in het echt' en gelukkig denken veel mensen dat ook over zichzelf...

Maar waarom heb ik het in Gods- of Allahsnaam hierover? Wel, ik zag onlangs iets op Youtube dat me dat gevoel weer gaf. Het was een filmpje dat in 2007 werd uitgezonden op Bladwijzer, een programma van de regionale zender RTV. Hierin werd ik geinterviewd...

Voor ik jullie de link doorgeef waarop het filmpje te bekijken is, wil ik hetvolgende kwijt:

- Ik vind m'n stem afschuwelijk...

- Als je goed oplet zie je dat ik in die periode last had van m'n linkerbeen en stap ik eigenlijk vrij 'raar'. Gelieve er rekening mee te houden dat dit niet meer het geval is...

- Om een onverklaarbare reden draag ik iets dat tegen alle regels van de mode indruist of zo. Ik draag bijna zelden of nooit een jeansbroek, maar je raadt het al, die dag dus wel....

- Gelieve geen rekening te houden met het 'rond' buikje dat wijst op een lui en lekker leventje...

Hier kan je het bewuste filmpje zien: http://www.youtube.com/watch?v=Vm6_OKn8YIY

'Sta je dan liever ergens aan de band, waar je je hand moet opsteken om te gaan plassen?', hoor ik sommigen denken. Neen, daar sta ik liever niet, maar je zal het niet geloven als ik zeg dat op een drukke avond, zoals gisteren het geval was, wij ook amper tijd hebben om een plasje te doen... 

Maar ik heb de indruk dat de mensen nu eenmaal een negatief beeld hebben over ambtenaren en die slechte reputatie is moeilijk recht te treken. Het is trouwens zeker niet mijn doel in het leven om m'n collega's en dus ook mezelf op te hemelen of zo. Integendeel, ik zeg altijd dat alles wat ze over ons zeggen, juist is: wij gaan effectief dronken werken, we zijn allemaal alcoholisten, we verdienen teveel, zeker als je weet dat we bijna niks doen en we staan boven de wet. Jaloers?

Ik was dus weer uit volle borst aan het meezingen met één of ander liedje toen de muziek werd onderbroken en er werd meegedeeld dat Miep Gies op 11/01/2010 overleden was. En wat heeft Miep Gies in godsnaam met Adil of MS te maken. Sterker nog, wie is Miep Gies eigenlijk...

Hermine (Miep) Gies-Santrouschitz werd 100 geleden geboren in Wenen, maar groeide op in Amsterdam. Daar vond ze werk bij 'Opekta', het bedrijf van Otto Frank. En jawel hoor, deze laatste is de vader van Anne Frank, die beter bekend is als het joodse meisje dat een dagboek bijhield. Anne Frank werd dan weer aangehouden door de Duitsers en naar een concentratiekamp gedeporteerd. Wel, Miep Gies was diegene die ervoor zorgde dat haar dagboek uit de handen bleef van de nazi's en uiteindelijk werd uitgegeven...

Het dagboek werd uitgegeven onder de titel 'Het Achterhuis'.  Dit is de plaats waar de famillie Frank ondergedoken was. In 2001 ben ik dit huis gaan bezoeken toen ik een weekendje in Amsterdam zat. Het was een vieze, natte winterdag en het leek wel of de Duitsers na 60 jaar terug zouden binnenvallen of zo...

Een bezoek aan zo'n museum (want dat is het nu), zou ik nu niet meer kunnen. Voortdurend rechtstaan en slenteren gaat niet zo goed meer nu ik met die verdomde MS te maken heb...

Aangezien ik met deze blog ook een soort van dagboek bijhou, wil ik ergens toch een soort van 'hulde' of eerbetoon brengen aan Miep Gies, Anne Frank en alle andere slachtoffers van de nazi's door een verwijzing naar de manier waarop Anne haar dagboek aansprak: 'Beste Kitty, je vergeten doe ik niet'...

    Miep Gies in 1989 (80 jaar)

Soms lijkt het wel of ik vergeet dat ik MS heb, dat ik die ziekte zomaar even kan negeren en opzij duwen of zo. Misschien wil ik wel de baas zijn over gans dat MS-gedoe, maar moet dan te laat beseffen dat ik me vergis, steeds weer opnieuw...

Het eerste uur van de opleiding bestond uit een uiteenzetting van vingerafdrukken door middel van lifescans. Om het simpel te houden kan je dit zien als vingerafdrukken met behulp van een optisch oog in plaats van inkt. Tijdens dit eerste uur zag ik een bankje waarop ik ging zitten terwijl ik alles kon volgen en zien...

Het tweede uur ging voornamelijk over de verwerking van deze en andere afdrukken. Er was echter wel een probleem, want er was in de wijde omtrek geen zitplaats te bespeuren. Ik moest dus gedurende de hele tijd rechtstaan en ik kan je verzekeren dat zo'n uurtje op  je eigen benen staan in mijn geval zelfs pijnlijk kan zijn...

Bovendien heb ik daarna het gevoel dat m'n spieren verkrampen en wordt zelfs het stappen wat moeilijker. Eigenlijk stap ik liever dan gewoon te moeten rechtstaan hoor, maar als ik te lang rechtstond, heb ik weer last van die verdomde dronkemansgang....

En wat was dan vandaag de moraal van het verhaal? Of beter nog: wat hebben we vandaag geleerd?

Wel, ik haat MS, ik haat soms m'n benen die er ongelooflijk mooi uitzien, maar hun werk niet naar behoren uitvoeren. Ik haat hierdoor ook opleidingen over lifescans, vingerafdrukken en alles errond. Ik haat dus...

De eerste medische documenten over MS komen van Jean Cruveilhier (Frankrijk) en Robert Carswell (Groot-Brittanië) en dateren uit 1835. In 1868 beschreef Charcot bijna alle aspecten van de ziekte en hij gebruikte voor het eerst de term "Sclérose en plaques" (zie ook Charcot-stichting). Sclérose en plaques is frans voor Multiple Sclerose...

Het eerste bekende geval van iemand met Multiple Sclerose, dateert echter niet van de 19e eeuw. Reeds in de 14e eeuw was er sprake van een meisje dat enorm hield van schaatsen en herhaaldelijk werd geconfronteerd met symptomen waarvan we nu weten dat ze te maken hebben met MS...

Lidwina werd op 18 april 1380 in Schiedam (Nederland) geboren. Ze groeide normaal op en als 15-jarige was ze zo'n charmante jongedame dat ze een huwelijksaanzoek kreeg. Uiteraard heeft ze dit geweigerd. In de winter van 1396 viel ze tijdens het schaatsen op het ijs en brak enkele ribben. De genezing was moeilijk en korte tijd waren er loopmoeilijkheden. Er wordt beschreven hoe Lidwina zich moest vasthouden aan meubelen om te kunnen gaan. Weer later waren er hevige aangezichtspijnen die na enkele weken voorbijgingen...

Niemand had verwacht dat Adil, de Marokkaan mét een baan, jullie een korte geschiedenisles zou geven, niet? Weinigen hadden ook durven denken dat diezelfde jongen regelmatig en kwaliteitsvol kon schrijven...

Kijk gerust ook eens naar: http://www.lidwina.be/

Toch heb ik soms het gevoel dat een week te weinig dagen telt. Ik heb teveel te doen deze week en dat stoort me eigenlijk wel. Zo moet ik deze hele week ’s nachts werken. Vrijdag moet ik m’n lieve Benjamin van school halen in Waals-Brabant en zondag moet ik weer een casting bijwonen, deze keer niet in Gent, maar in Antwerpen. De kans is trouwens heel groot dat ik zondag niet ga en dus forfait geef...

Ik lijk stilaan wel op één van de personages van de tv-reeks ‘Friends’  Joey, gespeeld door Matt LeBlanc, speelt daarin een derderangs acteur die regelmatig naar castings moet en is zowat de playboy van de kliek. De gelijkenis is treffend, zou je kunnen denken, maar het verschil des te groter: hij heeft ooit Jennifer Aniston mogen kussen, ik niet. Bovendien ben ik geen acteur, verdien ik véél minder, ben ik veel knapper en heeft Matt Leblanc naar mijn weten geen MS…

    Joey uit Friends, Matt Leblanc

    Rachel uit Friends, Jennifer Aniston