Anne Genette

Naam: Anne Genette

Leeftijd: 44 jaar

Type MS: relapsing-remitting

Jaar diagnose: 2007

De diagnose MS kwam bij mij aan als een donderslag in een hemel die al vrij donker was. In vijf dagen tijd kon ik de rechterhelft van mijn lichaam niet meer gebruiken. Ik had net de tijd om mijn zaken in orde te brengen vooraleer naar het ziekenhuis te gaan. Voor mij bestaat er een leven voor en na, zo erg werd mijn bestaan overhoop gegooid, totaal ondersteboven gehaald. Vreemd genoeg is de balans van deze crisis niet negatief. Uiteraard werk ik enkel nog deeltijds. Ik heb gelukkig mijn werk in de mediatheek kunnen behouden. Maar ik heb mijn job als muzikante moeten opgeven. Orgel vraagt teveel bewegingscoördinatie. Ik sta op het punt om mijn huis met zijn talrijke trappen te verlaten om een appartement te betrekken. Van de andere kant stelde ik vast dat mijn omgeving me apprecieerde. Ik ontving veel steun van de parochie, van buren, van kennissen. Een waardevol geschenk. Van de kant van mijn vrienden gebeurde er een natuurlijke selectie, verlies en winst. Wat echter mijn familie betreft, heb ik de laatste illusies die ik nog had, verloren. Maar waarom nog over mijn vroegere leven spreken, het bestaat niet meer. Ik heb een heden, en wat de toekomst betreft...

Laat het ons hebben over het heden. Daarover gaat het tenslotte. Twee jaar na de zware schok van de diagnose, tracht ik me het leven zo aangenaam mogelijk te maken. Ik wil zowel in de eigenlijke zin van het woord leven als in de figuurlijke. Wie kan hier iets op aanmerken? Ik geef mijn lichaam al wat het wenst. Zin in oesters, champagne, chocolade, rust, warmte, beweging, verzorging, massage,... Ik weiger niets. Ik heb gemerkt dat mijn vleselijke "ik" beter weet wat ik nodig heb dan mijn intellectuele "ik". Maar tegenover de onvermijdelijke beperkingen die MS je oplegt, blijf ik zen. Ik aanvaard en geniet maximaal van zaken die ik nog kan doen. Ik kan nog gaan wandelen, tentoonstellingen bezoeken, deelnemen aan uitstappen, vrienden ontmoeten, lezen, een minimum aan huishoudelijke taken vervullen, maar vooral door mijn werk sociaal contact behouden. Op dit ogenblik werk ik mee aan een reeks voordrachten over lawaai en Noise, een zeer luidruchtige muziekstijl. De uitdaging is natuurlijk me niet te vermoeien, maar mijn moreel hoog te houden door interesses te ontwikkelen. MS en mijn Avonexbehandeling zorgen voor regelmatige depressies en sombere gedachten. Maar ik heb er iets op gevonden. Ik heb een poes geadopteerd die me perfect tot de realiteit en tot praktische overwegingen dwingt. Ze doet me mijn pijnlijk familiaal verleden vergeten, maar ook een ziekte die niet elke dag tot lachen stemt.

Mijn leven anders moeten inrichten, heeft mijn visie van het menselijk bestaan verrijkt. Soms ben ik zelfs dankbaar voor deze speling van het lot, want zo heb ik heel wat ontdekkingen kunnen doen.

Anne Genette